Χρόνης Τζεδάκης

Date: 
Tuesday, December 12, 2017 -
19:00 to 20:00
Location: 
Αμφιθέατρο “Ι. Δρακόπουλος” Κεντρικό κτήριο Πανεπιστημίου Αθηνών, Πανεπιστημίου 30
Event Description: 

Χρόνης Τζεδάκης, καθηγητής University College London, Ξεκλειδώνοντας τα μυστήρια της Εποχής των Παγετώνων

Κατά τη διάρκεια της Παλαιολιθικής Εποχής στις
εξαπλώνονται σε μεγάλες εκτάσεις της Βόρειας Αμερικής
περιόδους, όπως η σημερινή, οι παγετώνες υποχωρούν. Σύμφωνα
εναλλαγές ρυθμίζονται από περιοδικές μεταβολές της τροχιάς
της, που μεταβάλλουν την ποσότητα της ηλιακής ενέργειας
και που είναι απαραίτητη για να λιώσουν οι πάγοι. Ωστόσο,
αυξήθηκε τα τελευταία 2.600.000 χρόνια (περίπου κάθε 20
κατά την διάρκεια του καλοκαιριού στο Βόρειο Ημισφαίριο)
Μέχρι στιγμής, οι επιστήμονες δεν είχαν καταφέρει να
περισσότερες, και πώς οι αστρονομικές αλλαγές καθορίζουν
μοντέλα έχουν προσπαθήσει να εξηγήσουν τα βασικά χαρακτηριστικά
δώσει κατηγορηματική απάντηση, ενώ όλα τους εμπλέκουν
Στην ομιλία θα παρουσιάσουμε έναν απλό κανόνα που προβλέπει
λεγόμενη Εποχή των Παγετώνων) λιώνουν οι πάγοι και ξεκινά
ένα κατώφλι στο ποσόν της ηλιακής ενέργειας που απαιτείται
πάγοι λιώνουν και μπαίνουμε σε μεσοπαγετώδη περίοδο.
ενέργεια ξεπερνούσε το όριο τήξης κάθε 41.000 χρόνια. Γιατί
η Γη βρίσκεται πιο κοντά στον Ήλιο συνδυάζεται με μεγαλύτερη
συνολική ενέργεια που καταφθάνει στα υψηλά γεωγραφικά
εκατομμύριο χρόνια πριν από σήμερα, το όριο ανέβηκε,
αυξάνονται για περισσότερο από 41.000 χρόνια. Ωστόσο,
περιόδων αυξάνεται, οι παγετώνες γίνονται πιο ασταθείς,
μικρότερη. Συνδυάζοντας αυτές τις παρατηρήσεις σε έναν
τερματισμούς των παγετωδών περιόδων και τις ενάρξεις των
έτη συμβαίνουν περίπου κάθε 100.000 χρόνια. Το επόμενο
απαιτούμενης ενέργειας αυξήθηκε πριν από ένα εκατομμύριο
μείωση της συγκέντρωσης του CO2 στην ατμόσφαιρα.
προβλήματος σε πιο στατιστική βάση, δηλαδή πότε μία τήξη
οι τιμές της ακτινοβολίας ήταν τόσο υψηλές ώστε δεν υπήρχε
έφθασαν σχεδόν στο κατώφλι αλλά δεν κατόρθωσαν να ξεκινήσουν
και 11.000 χρόνια βρισκόμαστε σε μία θερμή περίοδο, παρά
ψυχρές (παγετώδεις) περιόδους, τεράστιοι παγετώνες
και της Βόρειας Ευρώπης. Στις θερμές (μεσοπαγετώδεις)
με την αστρονομική θεωρία του κλίματος, αυτές οι
της Γης γύρω από τον Ήλιο και την κλίση του άξονά
που φθάνει στα βόρεια γεωγραφικά πλάτη το καλοκαίρι
από τις 110 φορές που η εισερχόμενη ηλιακή ενέργεια
20.000 χρόνια, όταν η Γη βρίσκεται πιο κοντά στον Ήλιο
μόνο οι 50 οδήγησαν σε πλήρη τήξη των παγετώνων.
εξηγήσουν γιατί ήταν 50 οι θερμές περίοδοι και όχι
τη σειρά αυτών των περιόδων. Διάφορα μαθηματικά
αυτών των κύκλων, όμως κανένα δεν έχει
πολύπλοκες παραμέτρους.
κάθε πότε τα τελευταία 2.600.000 χρόνια (την
μια θερμή εποχή. Η ιδέα βασίζεται στο ότι υπάρχει
για την τήξη των πάγων. Πάνω από αυτό το όριο, οι
Στο πρώτο μέρος της Εποχής των Παγετώνων, η ηλιακή
όχι κάθε 20.000 χρόνια; Γιατί κάθε δεύτερη φορά που
κλίση του άξονα της Γης, ανεβάζοντας την
πλάτη και ξεπερνώντας το όριο τήξης πάγων. Ένα
έτσι ώστε οι παγετώνες αντί να λιώνουν συνέχισαν να
κατά παράδοξο τρόπο, όταν η διάρκεια των παγετωδών
και έτσι η απαιτούμενη ηλιακή ενέργεια για τήξη είναι
απλό κανόνα, είναι δυνατό να προβλέψουμε όλους τους
θερμών περιόδων, που τα τελευταία ένα εκατομμύριο
Εθνικoύ και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
βήμα είναι να καταλάβουμε γιατί το κατώφλι
χρόνια. Μια υπόθεση είναι ότι αυτό οφείλεται στη
. Το μοντέλο ανοίγει ένα νέο τρόπο προσέγγισης του
παγετώνων είναι περισσότερο ή λιγότερο πιθανή, πότε
περίπτωση «αντίστασης» των πάγων αλλά και πότε
την τήξη. Τα αποτελέσματα εξηγούν γιατί εδώ
την σχετικά αδύναμη αύξηση της ηλιακής ενέργειας.